Godard, coherencia radical. ¿Rupturista o continuista? Yo soy un continuador de la ruptura. Del nihilismo al maoísmo, de Mayo al gauchisme, del antimperialismo a la base obrerista, ilustrado, marxista y anarquista, siempre en vanguardia, comunismo libertario, y de vuelta al nihilismo, un nihilismo luminoso e iluminado. Alphaville, Pierrot le fou, Weekend, Les carabiniers, Le petit soldat, La chinoise, Tout va bien, Cannes, Carta a Jane, Ici et ailleurs, Grupo Dziga Vertov, One plus One, Sonimage, Passion, Histoires, Nacimiento (de la Imagen) de una Nación, Adieu au langage…
Hoy, en el 140 aniversario de la muerte de Karl Marx, Film Socialisme en Filmoteca de Catalunya. ¿Previó Godard el naufragio del Costa Concordia (barco que utiliza en su film y que embarrancó?
Alphaville https://www.gartenbergmedia.com/dvd-distribution-and-sales/world-cinema-selects/alphaville Pierrot https://filmforum.org/film/pierrot-le-fou-anna-and-jeanluc-film Le petit e Histoires https://www.closeupfilmcentre.com/vertigo_magazine/issue-30-spring-2012-godard-is/the-interventions-of-jean-luc-godard-and-chris-marker/ La chinoise https://kinonow.com/film/la-chinoise/5c80414e67209a0edc00bfa9 Socialisme https://www.filmin.es/pelicula/film-socialisme
Mar https://www.cinetecamadrid.com/programacion/film-socialisme
En cubierta https://mubi.com/pt/films/film-socialisme Id¡ci et ailleurs https://it.wikipedia.org/wiki/Ici_et_ailleurs
y leyendo libros ici et ailleurs, weekend, panteras en one plus one https://letterboxd.com/film/here-and-elsewhere/
y de suicidio (como el acabaría haciendo) pierrot la chinoise
One plus one https://www.theguardian.com/film/2022/sep/14/godard-shattered-cinema-martin-scorsese-mike-leigh-abel-ferrara-luca-guadagnino-and-more-pay-tribute
9 de mayo de 2023. «Continuador de la ruptura», desde Le petit soldat, Carta a Jane o Ici et ailelurs, Godard ha reflexionado radicalmente sobre el imperialismo, mientras que desde Histoire(s) du cinéma, y no digamos en la última década, se envuelve en un sentido sinfónico. Hoy, Notre musique en la Filmo, y partiendo desde esta Histoire[s] du cinema propia y aún inacabada, in progress .
Per una vegada utilitzarem, per la seva precisió i lucidesa, el text del mestre Jonas Mekas que ha seleccionat la pròpia Filmo per presentar el seu film d’avui: ‘Per què Birth of a Nation? Perquè el cinema independent és en si mateix una nació. Estem circumdats de nacions del cinema comercial, així com els indígenes dels Estats Units o de qualsevol altre país estan circumdats del poder imperant. Som la invisible, però essencial, nació del cinema. Som el cinema” (Jonas Mekas, 1997).
***
For once we will use, for its precision and lucidity, the text of master Jonas Mekas that Filmo itself has selected to present its film today: ‘Why Birth of a Nation? Because independent cinema is a nation in itself. We are surrounded by nations of commercial cinema, just as the natives of the United States or any other country are surrounded by the ruling power. We are the invisible, but essential, cinema nation. We are the cinema» (Jonas Mekas, 1997).
El tiempo convierte muchas obras y autores «malditos» en su época en clásicos, que los hubo incluso durante la negra noche del franquismo. Hoy en la Filmoteca de Catalunya, Vida en sombras, único largometraje de Lorenzo Llobet Gràcia, esperemos que en la copia restaurada por la propia Filmo.
Mi pasión por el cine hizo que abandonara a mi esposa en trágicas circunstancias y eso le costó la vida«
Muere Cimino, el director que mejor culpabilizó al pueblo vietnamita del genocidio que le provocó USA.
Pobrecitos. Cimino eligió contar la historia de dos buenos chicos de Pennsylvania por encima de unos 1.945.455 vietnamitas que les precedían en su derecho a no morir y a tener sus historias vitales narradas… es demasiada elección para no pensar que era un inmoral… a mi me gustan Leni Riefenshtal y John Ford como cineastas, pero como seres humanos y artistas no voy a justificar sus elecciones racistas, que eran conscientes, no vamos a infantilizarlos.
Uno puede ver perfectamente cine con el que no está de acuerdo igual que leer grandes obras de personajes cuya posición política no es que fuera muy admirable, por ejemplo Celine. Pero no nos «colarán» nada si lo hacemos desde un punto de vista crítico y no nos dejamos llevar por hagiografías funerarias. Es como cuando apruebas a todo el mundo hasta que te das cuenta de que estás siendo injusto con los que sí se esfuerzan. Si no, equipararíamos a Rosellini con Kazan, por ejemplo.
Por mucho que se hable de La puerta del cielo como de un western sobre la lucha de clases, no olvidemos que Cimino, guionista del Harry de Eastwood (otro que tal, sólo hay que ver El francotirador), unido a Millius y Schrader, formaba un grupo de jóvenes ultraconservadores que venían a dar una vuelta reaganiana a Hollywood y que lo que se lo impidió fueron sus fracasos económicos en el seno de una industria que nunca perdona, no su ideología o cinematografía.
Decir que John Ford no era racista es un lugar común, aún sustentado por el topicazo de que decir que Ford era de derechas es no saber nada de Ford. He visto muchísimo Ford, el suficiente para saber que era un grandísimo cineasta, pero que los indios en sus películas son vistos mayoritariamente como el enemigo… y negarlo es comulgar con ruedas de molino que nos han querido hacer tragar muchos críticos progres que no pueden soportar el que les guste alguien que no es perfecto… a mí me gusta mucho Ford, como me gusta mucho Celine, pero no irías por ahí haciendo el ridículo de negar que Celine era antisemita, por ejemplo ;-).
«Cuanta complejididad» la de John Ford, vaya empanada tratar de equiparar Platoon con Apocalypse Now… ya, seguro, están en la misma banda del espectro ideológico, no, es mucho más crítico el escepticismo alucinado de Coppola que el compromiso de fondo de Stone con sus «chicos»… mira, si para que te guste John Ford ha de ser de Médicos Sin Fronteras lo aceptamos para no perder el tiempo, pero ¿no sería más fácil aceptar que era un norteamericano de su tiempo y por tanto pedirle que fuera de izquierdas además de buen director es un sinsentido?. Tal vez ese argumento (que en el fondo es igual de mentiroso que los demás que usan todos los johnfordófilos progres) resultaría más económico. Pero es curioso lo de los progres con mala conciencia. Yo por ejemplo no tengo ningún problema en defender a Eisenstein y que fuera comunista, a Tarkovski por ser un patriota prorruso o incluso a Michael Caine por estar por el Brexit. Creo que sé diferenciar entre lo que me gusta y lo que me parece bueno, y lo que es arte y lo que revolucionario. Por supuesto que he de confesar que además prefiero a los reovlucionarios, pero pero no pido que todos lo sean. Por cierto, si crees que Cimino aportó algo seguro que eres de los que creen que Sirk era «un gran artesano» y te lees las críticas del Boyero jajajajaja
Aunque lo mejor es eso de que «tenía amigos indios»; ¿sabes que Jefferson tuvo una mujer negra? El hecho de que el gran escritor de la Declaración de Independencia nunca la reconociera osdebe de dar igual. Que majo el John Ford, hasta hacía amigos con sus extras… anda que lo que no encontréis los políticamente correctos 😉
4 de julio de 2016. Riefenstahl dirigía films para Hitler y Lang huía de Alemania pese a ser nombrado DirGen de cinematografía. Ayer murió Cimino, hoy Kiarostami.
9 de octubre de 2018. The Iron Horse (1924, John Ford), hoy toca obra maestra en Filmoteca de Catalunya aunque sea de un director que no es santo de mi devoción y con música añadida (ya que las pasan dos veces, ¿por qué no una muda y otra con lo que sea que necesiten para «ilustrar»?)
23 de mayo de 2023. Qué mejor homenaje al proyeccionista de la Filmoteca de Catalunya durante más de cuatro décadas, Antonio García, que My Darling Clementine/Pasión de los Fuertes en 35mm. Y, por cierto, aprovecho para recordar la gran deuda que siempre tendremos mi generación con Octavi Martí y Ramon Font
Bellísima, como siempre, y los fordófilos no explotais lo suficiente lo increible que era el tio con los encuadres, posiblemente uno de los mejores.
¿Has estado enamorado alguna vez? No, yo siempre he sido camarero»
Pasión de los Fuertes, John Ford, 1946, EEUU. 20th Century Fox
20 de mayo de 2019. Pero qué bajo cae Cannes cuando se arrodilla a su faceta de mercado del cine. Hoy en que fascista es un calificativo manido por su mal uso, Rambo sin embargo encaja perfectamente. Favorita del reaganismo y epítome del canto a la milicia libertaria de ultraderecha, sigue lloriqueando sobre una guerra de agresión que se llevó por delante a 55000 americanos, sí, pero que asesinó a más de dos millones de vietnamitas y dejó al país con unas terribles secuelas que llegan a nuestros días. ¿Que será lo próximo? ¿Un homenaje a El triunfo de la voluntad ya que al menos Leni Riefenstal no era tan zafia como Stallone? Aunque en esa también hay interesantes apuntes de casting, como que los gitanos que aparecen fueron enviados directamente a la muerte al acabar el rodaje, eh, Quentin? Eso sí, para proteger a sus cándidos ojos, FB no permitiría que pusiera la foto de la niña quemada con napalm ya que se le ve toda la piel… que va cayendo a trozos
6 de septiembre de 2020. Homenaje a Stallone?????????????? Bueno, esa es la mejor demostración de que tipo de zoco es Cannes. Cobra sería el segundo mejor film de la Historia incluso si solo se hubiera producido uno y Sly posiblemente uno de los mejores actores en la categoría de Afectados de Parálisis Facial (literalmente, le cortaron un nervio de pequeño).
8 de enero de 2021. La hipocresía de esta plataforma no permite poner una imagen de lo más atractivo de esa película, la desafiante belleza de Lisa Bonet al natural, pero sí de uno de sus patronos más deleznables, Bill Cosby. Actriz represaliada por una industria moralista, mujer fuerte con un gusto indudable para elegir a sus acompañantes vitales (Lenny Kravitz, Jason Momoa) y madre de intérprete que ya es más que una promesa,